در کشور ما در چند سال اخیر به موضوع کارآفرینی توجه شده و قبل از آن، به جز چند مورد خاص، تقریباً سابقه ای در زمینه فعالیت در خصوص آن وجود نداشته است. متاسفانه عده زیادی از مسئولین، مردم و حتی تحصیل کرده ها و اساتید دانشگاهی برداشت و تلقی غلط از کارآفرینی دارند. در حالی که کارآفرینی دارای مفهومی وسیع تر و با ارزش تر از برداشت فوق از كار آفريني است. این برداشت ناصحیح از کارآفرینی و همچنین تورم نیروی انسانی بیکار در جامعه (به خصوص در بین دانش آموختگان دانشگاهی) ، موجب شده بسیاری از سیاست ها و برنامه های تدوین شده و بخش نامه ها و سخنرانی های مسئولان در این خصوص که برای توسعه كار آفريني صورت مي گيرد ، صرفاً جنبه اشتغال آفرینی برای آن در نظر گرفته می شود. حتی در دانشگاه های کشور که باید زمینه توسعه کارآفرینی به مفهوم واقعی آن و جهت دهی مناسب دیدگاه ها و برداشت ها از این موضوع پیشتاز باشند، هم متاسفانه این معضل به شکل ناخوشایندی وجود دارد. شرایط اقتصادی، اجتماعی، سیاسی و فرهنگی کشور در سال های اخیر موجب شده که در برنامه سوم توسعه، به کارآفرینی ، خصوصاً در ابعاد پژوهشی و آموزشی و پرورش کارآفرینان توجه شود و اعتباراتی هم در این راستا پیش بینی شود. علاوه برآن منابع اعتباری برای پژوهش، اشاعه فرهنگ کارآفرینی و برنامه ریزی و حمایت از کارآفرینان توسط دستگاه های اجرایی مختلف (ستادی،صنعتی،کشاورزی و ... ) در نظر گرفته شده است.
براساس برنامه سوم توسعه، طرحی تحت عنوان " طرح توسعه کارآفرینی در دانشگاه های کشور " که به اختصار (کاراد) نام گرفت، تدوین و اجرای آن با نظر سازمان مدیریت و برنامه ریزی و وزارت علوم ، تحقیقات و فناوری در 12 دانشگاه کشور شروع و مسئولیت پیگیری اجرا و امور ستادی آن از سوی وزارت علوم در اواخر سال 1379 به سازمان سنجش آموزش کشور واگذار شد.